பிறப்பும் பேரும்

“உங்களுக்குப் பெண்குழந்தை பிறந்திருக்கு”. “பரவால்ல, பரவால்ல. கவலப்படாதீங்க, கவலப்படாதீங்க. மொதப் பிள்ளதான. நிறையாவா இருக்கு? பெரிசானா தாய்க்க்கு கைக்குதவியா இருக்கும்”. கவலையான முகங்கள் தங்களை சமாதானப்படுத்திக்கொள்ளுகின்றன. “அவளுக்கு நல்லாருக்கா”?, தாயின் கரிசனம் மட்டும். “அவுங்க இன்னும் முழிக்கல. அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல. நல்லாயிருக்காங்க”. சிறிது நிம்மதி.

“பேரு இருக்கா”? பூசாரியின் கேள்வி. ரெண்டு குடும்பத்துக்கும் தலக் காதுகுத்து.  “சாமி பேரு வைக்கணும்”. பிள்ளப்பக்கத்து குடும்பத்தலைவர் வாய்திறந்தார். “சரீய்யா சொன்னீங்க”. பெண்பக்கத்து குடும்பத்தலைவர் ஆமோதித்தார். “மீனாச்சிக்கு உகந்த நாள்ல பிறந்தது. மீனாச்சியே எம்பேரக்குழந்தையா என்குடும்பத்துல வந்து பிறந்திருக்கிறதா நான் நம்புறேன்.மீனாச்சின்னே வையுங்க”. “மீனா இல்லாட்டி மீனுன்னு கூப்பிட்டுக்கலாம். மீனாட்சி கொஞ்சம் பழசா இருக்கு”. தன் கணவனின் காதில் கிசுகிசுத்த தாயின் குரல் கரையும் பூசாரியின் மந்திரங்களுக்குள், சிறிது அழுத்தமான மீனாக்ஷி, முன்னும் பின்னும் சின்ன  இடைவெளியுடன்.

****************

“உங்களுக்குப் பெண்குழந்தை பிறந்திருக்கு”. “நான் பார்க்கலாமா”? தகப்பனாகிவிட்ட சந்தோசம். “நாங்கள்லாம் பெரிய மனசுக்காரங்க. பொம்பளைப்புள்ளையா இருந்தா என்ன?  அதுவும் பிள்ளைதான? இல்லையா? பேரப்பிள்ளைனா பேரப்பிள்ளைதான். நான் தாத்தாவாகிட்டேன். என்னையத் தாத்தாவாக்கிட்டா”. தாத்தாக்களும் பாட்டிகளும் முயற்சித்தார்கள். “அவளுக்கு எப்படியிருக்கு”?, அம்மாவின் கேள்வி.  “அவுங்க இன்னும் முழிக்கல. அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல. நல்லாயிருக்காங்க”. சிறிது நிம்மதி.

“பேரு முடிவு பண்ணியாச்சா”? பூசாரியின் கேள்வி. “சொல்லாத, சொல்லாத. குழந்த காதிலதான் மொதல்ல சொல்லணும். யாரு சொல்லப்போறீங்க”? “எங்க பக்கத்துல தகப்பந்தான் மொத மொத பேர் சொல்லணும். போடா, போய் சொல்லு”, மகனை அனுப்பினாள் தாய். “ஜாதகம் கணிச்சீளா?”, கவலைகொண்ட பூசாரி. “ஆமாமா, கேட்டுட்டொம். இவளுக்கு ஹஷ்த நட்ஷத்திரம். ப, ர அல்லது த-ல வைக்க சொல்லியிருக்கார். த-ல வைச்சா அட்டென்ன்டன்ஸ் ரெஜிஸ்டர்ல கடைசிலதான் வரும். இன்டெர்வியுலாம் போனா இவளக் கூப்பிடறதுக்கு முன்னால கேள்வி கேகக்கறவாளுக்கு போதும் போதும்னு ஆயிடும். அது கரீயர பாதிக்கும். ர ஒண்ணும் பெரிசா த-வவிட வித்தியாசம் கிடையாது. ந்யூமராலஜிலாம் செக் பண்ணிட்டோம். ப-லயே வைக்கலாம்னு.. “ப்ரீத்தி” பதினொண்ணாம் நாளில் பெருமையாக தகப்பன்.

**************** 

“உங்களுக்குப் பெண்குழந்தை பிறந்திருக்கு”. “பொண்ணுதான் ஆசைப்பட்டேன். நான் பார்க்கலாமா”? உற்சாகத் தகப்பன்.”பேத்திதான் கடைசிகாலத்துல பாத்துக்கும். மகன் மகள்லாம் மறந்திடுவாங்க”. தாத்தாக்களும் பாட்டிகளும் ஒருவரிடமிருந்து மற்றவர் மறைத்துக்கொண்டனர். “அவளுக்கு எப்படியிருக்கு”?, கணவனின் கேள்வி. அம்மாவும் சேர்ந்து கொண்டார்.”அவுங்க இன்னும் முழிக்கல. அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல நல்லாயிருக்காங்க”. சிறிது நிம்மதி.

“டிபிக்கலா தமிழா இருக்கக்கூடாது. நீளமா மத்தவன் வாயிலயே நுழையாம. நோ. எம்பொண்ணு மாடர்ன். பேர்லயே அது தெரியணும்”. “ஜென்னிப்ஃஅர் எப்படியுருக்கு”? “நா, ரெம்பவும் க்ரிஸ்டியனா இருக்கு. நம்ம ஒண்ணும் நம்ம பேக்கிரவுண்ட வெறுக்கல. மதிக்கத்தான் செய்யிறோம். “ஓ.கே. ஷ்ருதி எப்படி? யு நோ, ஷீ ஈஸ் தெ ம்யுசிக் ஆப் அவர் லைப்ஃ”.தந்தையைச் சீண்டினாள் தாய். “சின்னதாவும் இருக்கணும், அழகாவும் இருக்கணும். அமெரிக்காவுக்கோ இங்கிலாந்துக்கோ போகும்போது அவ பேர தப்புத்தப்பா மத்தவங்க சொல்றமாதிரி இருக்கக்கூடாது. குறஞ்சபட்சம் ஒரொரு தடவையும் விளக்கம் சொல்லிக்கிட்டிருக்கிறமாதிரி இருக்கக்கூடாது. அதோட, புதுமையா இருக்கணும்…”, “போதும் போதும், எல்லாம் வேணும். எதையும் விடக்கூடாது”. “நீ  சூஸ் பண்ணும்மா எதுவாயிருந்தாலும் எனக்கு ஒகே. பாசத்தோடு அந்தக்கண்களைபார்த்தது இன்னும் கடினமாக்க்கியது. அழகி. எல்லாமே நிறஞ்சு.. ம்ம்..”ரீட்டா-ரீத்து-வைப்பத்தி என்ன நினைக்கிறீங்க”? “ரீட்டா” “ரீத்து, சத்தமாக, ஒரே குரலில், சந்தோசம்.

**************** 

 ”உங்களுக்குப் பெண்குழந்தை பிறந்திருக்கு”. வாவ். “இருங்க, இருங்க, துணில சுத்திக்குடுக்கிறேன்”. அழகு. தந்தையின் கண்களில் ஆனந்தக்கண்னீர். “அவுங்க இன்னும் முழிக்கல. நல்லாயிருக்காங்க. ரெக்கவரி அறையிலிருந்து சீக்கிரமே வந்துருவாங்க. வந்ததும் சொல்றேன்”. புன்னகைத்தார் நர்ஸ். போன் பண்ணுவோமா, அங்க இந்நேரம் நடுராத்திரியா இருக்குமே. இல்ல அவ வந்துரட்டும். அவளுக்குதான் முதல்ல தெரியணும். சந்தோசம் தாங்காது அவளுக்கு. என்ன பேரு? அவ வரட்டும்.  சிறிது நிம்மதி.

“டயர்டா இருக்கா? பொண்ணு பிறந்திருக்கு நமக்கு”, பெருமிதத்தில் பூரிக்கும் முகம். “எப்படியிருக்கா”? மெலிந்த குரல். “நல்லா இருக்கா. இதோ. வாங்கிக்கிறயா”? மெதுவாக உட்கார முயற்சித்தபோதுதான் புரிய ஆரம்ம்பித்தது. “நம்ம டாட்டர். என்ன பேரு வைக்கலாம்?”. “அஞ்சு பேரு சார்ட்லிஸ்ட் பண்ணிருந்தேன். அந்த பேப்பர்ல இருக்குமே”. ட்ராயரத்திறந்து தேடியதில் கிடைக்கவில்லை. “கிளம்பினபோது எடுத்துவைச்சீங்களா”? “இங்கதான் இருக்கும். எல்லா முக்கியமான பேப்பரும் இந்த ஃபைலில்தான் வைச்சேன்”… “உன் துணிமணியெல்லாம் எடுத்துவைச்சேன்.  உனக்கு வலி அதிகமா இருந்த உடனே என்னால எதும் ஒழுங்கா யோசிக்கமுடியாம போயிருச்சு. வீட்டுக்குப்போயி எடுத்துட்டு வந்திடறேன்”. “வேண்டாம். எனக்கு ஞாபகம் இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். ஆகாஷ், சே, அது பையன் பேரு, அனுஷ்கா, அப்புறம், ..” அனுஷ்காவே நல்லா இருக்கே. புதுமையா இருக்கு, நம்ம ஊர் பேராவும் இருக்கு, நுஷ்னு கூப்பிடலாம். எல்லாம் சரியா இருக்கு. நீயே இவளப்பாரு. அப்படியே நுஷ் மாதிரியே இல்ல?”. பலமில்லாமல் ஒரு சிரிப்பு. “ஓகே, சோம்பேறி, சோம்பேறி. நுஷ்னே வைச்சுக்கலாம்”. “பேரு முடிவு பண்ணியாச்சா”?  நர்ஸ் கேட்டார். “அனுஷ்கா“, ஒரு மெலிந்த குரலுடன் கலந்த சந்தோசக்குரல்.

ஆங்கிலப் பதிவு